|
De recycler stort het glas op een rooster dat werkt als een zeef. Hierop blijft de grootste vervuiling
achter. Wat er doorheen valt, komt terecht op een van de transportbanden die het glas de fabriek in voeren.
Daar halen voorsorteerders er met de hand zoveel mogelijk rommel tussenuit, waarna het glas verder de
fabriek in gaat.
Alles wat niet van glas is, moet tussen de scherven vandaan worden gehaald. Vooral stukjes steen,
keramiek en porselein leveren problemen op: ze veroorzaken zwakke plekken in nieuwe flessen en potten.
Als de glasfabrieken het gebruikte glas aangeleverd krijgen, moet in de recyclingfabriek de vervuiling
zijn teruggebracht tot maximaal 25 gram per ton!
Om deze strenge norm te halen, volgt het glas een hele route door de fabriek. Grote magneten halen
het metaal, zoals dekseltjes en metalen sluitringetjes, eruit. Laserogen detecteren ondoorzichtige
deeltjes steen, keramiek en porselein, die vervolgens van de band worden afgeschoten door middel
van luchtdruk. Een zogenaamde cycloon zuigt de lichte delen van de band: kurk, papieren wikkels
en plastic dopjes. Aan het einde van de band verwijdert een ‘Eddy Current-machine’ de niet-magnetische
metaaldelen zoals aluminium ringetjes.
Van dit eindproduct worden monsters genomen die medewerkers nog eens handmatig onderzoeken op
deeltjes keramiek, porselein en steen. Is er van deze stoffen teveel aanwezig, dan gaat het glas
nogmaals de fabriek door. Voldoet het glas aan de gestelde normen, dan wordt het op het terrein
gestort. Hier doet de natuur haar werk: de organische resten van voedsel en drank worden door
bacteriën afgebroken! Afhankelijk van de vervuilingsgraad en onder meer de
weersomstandigheden - ligt het glas drie tot tien weken schoon te worden. Na dit proces,
zijn de glasscherven klaar om naar de glasfabrieken te worden vervoerd om aan een nieuw
leven als glazen verpakking te beginnen.
| 
